Ridley Scott to bez wątpienia
utalentowany reżyser. Ale jego ostatnie filmy, nie zaliczyłabym do najbardziej udanych
– zarówno Prometeusz, jak i Robin Hood oraz Exodus: Bogowie i królowie to
produkcje, które miały potencjał bycia czym lepszym. Ale niestety nie wszystko
zagrało tak, jak powinno. Dlatego do ekranizacji jednej z najciekawszych
powieści science fiction ostatnich lat, Marsjanina autorstwa Andy’ego Weira, podchodziłam
z dużym dystansem. Chociaż zwiastuny zapowiadały, że możemy mieć do czynienia z
naprawdę udaną produkcją.
Assassin’s Creed IV: Black Flag
ukazał się w 2013 roku i towarzyszył premierze konsol najnowszej generacji.
Jednak z powodu ogromnych zaległości growych, serialowych i książkowych,
sięgnęłam po ten tytuł Ubisoftu dopiero teraz. I wiecie co? Żałuję, że nie
zrobiłam tego wcześniej.
Ubisoft podeszło do tematyki
pirackiej bardzo ambitnie, przez co gracz co chwila zaskakiwany jest nowymi
możliwościami. Owszem, część z nich pojawiła się już wcześniej (minigierki,
bitwy morskie, polowanie na zwierzęta) ale i tak – to czwarta część serii jest
tą największą i najbardziej klimatyczną (nie grałam jeszcze w Rogue i Unity,
ale i na nie przyjdzie pora).
W poniższym wpisie zaprezentuję Wam seriale, które ja osobiście już oglądałam i polecam (albo jestem w trakcie oglądania). W kolejnej części, która ukaże się "na dniach", zamieszczę pozostałe pozycje, które nie zmieściły się w tym zestawieniu.
Lato to doskonały czas na nadrobienie zaległych seriali - część z nas ma wreszcie upragnione urlopy, a jeszcze inni mogą odsapnąć od szkoły/uczelni. Na dodatek w telewizji ogólnodostępnej w te upalne miesiące dzieje się bardzo mało i w tym czasie prym wiodą Showtime i HBO. Jest to więc czas maratonów filmowych dla każdego serialoholika.
Zawsze lubiłam seriale science fiction. Byłam w stanie
przymknąć oko na nie zawsze odpowiednie efekty specjalne i czasami bezsensowne
wątki i wyjaśnienia, „jak coś działa”. Zdarzały się produkcje, które uwielbiam
do dziś – westernowe Firefly, rewelacyjne australijskie Farscape (całe
szczęście Claudia Black podkłada głoś w wielu grach komputerowych i można ją
usłyszeć między innymi w Uncharted i Dragon Age), niezłe Defiance i odkryte
niedawno The 100 (gdy skończę drugi sezon, naskrobię recenzję). Do mającego
polską premierę tuż po światowej Dark Matter, podchodziłam z dużym dystansem.
Bardzo dużym.
Póki co postacie są równie plastikowe co dekoracje
O produkcji nie czytałam wcześniej zbyt wiele, oprócz informacji o tym, że takowy tytuł
powstaje. Dark Matter to serial twórców Gwiezdnych wrót oraz Lost Girl
(Zagubiona tożsamość), w Polsce pokazywany na Scifi Universal. Space opera
powstała na bazie powieści graficznej o tym samym tytule, wydanej w 2012 roku
przez Dark Horse.
Na papierze wszystko wygląda świetnie – szóstka nieznanych
sobie bohaterów budzi się z hibernacji na opuszczonym statku. Żadne z nich nie wie,
kim jest i co się wydarzyło. Wspólnie postanawiają odkryć, kim są i co poszło
nie tak. Przy okazji każde z nich odkrywa, w czym kiedyś było najlepsze –
władaniu szablami, korzystaniu z najnowszych technologii itd. Szybko nasi
arcyciekawi bohaterowie natrafiają na granego przez Zoie Palmer androida. I to
tak naprawdę jedyna postać, która wzbudza jakiekolwiek emocje i chce się ją
oglądać na ekranie. A nie jest człowiekiem.
This isn’t right – takiej osoby nie mogło zabraknąć w serialu
Bohaterowie dość szybko odnajdują się w swoich szablonowych
rolach w drużynie (mięśniak, wiecznie zdenerwowany, ekspertka od wyjaśniania „jak
to działa” itd.) i już teraz widać zadatki na dalsze
facepalmy przy oglądaniu poczynań szóstki.
Bardzo rozbawiło mnie to, że android sterujący statkiem
najwidoczniej nie należy do mistrzów w swojej dziedzinie i rozważam opcje w tak
szybkim tempie, jak jest to w stanie powiedzieć aktorka. Efekty specjalne (a
zwłaszcza podróże statkiem) przypominają na myśl seriale z początku lat
90-tych. To dałoby się oczywiście znieść, gdyby nie to, że sceny walk również
póki co nie należą do najlepszych, wypadają drętwo i sztucznie. To samo dotyczy
większości obsady. Jest to oczywiście dopiero pierwszy odcinek, a już
niejednokrotnie zmieniałam zdanie odnośnie serii po obejrzeniu większej liczby
odcinków (Spartacus, ostatnio The 100).
Zakończenie odcinka oferuje zwrot akcji i ujawnienie
tożsamości bohaterów, jednak mam nadzieję, że nie będzie to tak proste, jak
zostało przedstawione w ostatnich minutach. Po jednym odcinku wiele może się jeszcze zmienić (i mam nadzieję, że tak się stanie), chociaż mam wątpliwości odnośnie tego, czy uda im się zmienić aż tak wiele. W końcu zamiast czekać i męczyć się kolejnymi odcinkami, można po prostu sięgnąć po inny serial (obejrzyjcie koniecznie Farscape). Pierwszy sezon liczy 13 odcinków i
póki co nie wiadomo, czy zostanie zamówiony drugi sezon.
Lubię pisać. I to nie tylko
dłuższe teksty, ale również podczas rozgrywek w grach – szybko odpisywać znajomym
(a jeśli akurat jest to mecz w multi, od razu ginąć). Do tej pory korzystałam z
klawiatury Razer Deathstalker, ponieważ zawsze lubiłam układ klawiszy znany z
laptopów i pisało mi się na nim całkiem nieźle. Chociaż, robiłam na nim dość
dużo literówek, ponieważ klawisze nie były wyprofilowane, a w grach zdarzało mi
się nie trafić w odpowiedni klawisz i umrzeć w tempie ekspresowym. A potem
weszłam w posiadanie klawiatury mechanicznej i… to była miłość od pierwszego
wejrzenia.
Klawiatury mechaniczne nie są dla każdego. Ich budowa
znacząco różni się od standardowych, niespecjalistycznych klawiatur do pisania
albo grania – większość z nich to klawiatury membranowe. Co jest innego w
mechanicznych? Sposób wykonania klawiszy. Najbardziej znane klawisze należą do
firmy Cherry MX i w zależności od zastosowania oferują inną siłę nacisku i
dźwięk. Poniżej znajdziecie gift prezentujące zastosowanie dwóch
najpopularniejszych z nich : nastawionych głównie na granie redów (mają bardzo szybki
czas reakcji, ale przy pisaniu można łatwo popełniać błędy) i bardziej uniwersalne,
z charakterystycznym klikiem Cherry MX Blue.
Po przeprowadzeniu dość długiego researchu i obejrzeniu
kilkunastu recenzji różnych klawiatur mechanicznych, zdecydowałam się na
Corsaira K70 z klawiszami Cherry MX Blue. W Polsce znacznie większą
popularnością cieszą się produkty firmy Razer (od jakiegoś czasu nie korzystają
z klawiszy Cherry i produkują w Chinach własne odpowiedniki), nieźle radzi
sobie również marka Tesoro. Corsair przyciągnął mnie jednak bardzo ciekawym
designem i podkładką pod nadgarstki.
Klawiatury mechaniczne nie należą do najtańszych i są
postrzegane jako high-endowe akcesoria dla graczy. Dlatego w ramach
racjonalnych wyborów, zdecydowałam się na wersję z czerwonym podświetleniem, a
nie wielokolorowym RGB. Wielokolorowa klawiatura na pewno wyglądałaby jeszcze
lepiej na biurku, ale i bez tego K70 spełnia swoje zadanie i prezentuje się
bardzo dobrze. Na odatek w standardzie otrzymałam specjalne, czerwone
wyprofilowane wymienne klawisze WSAD-u oraz numeryczne 1-6. Klawisze wyjmuje
się niezwykle łatwo specjalnym narzędziem i trzeba się BARDZO postarać, aby je
uszkodzić. A gdy chcemy pograć, wyprofilowane przyciski nadają się idealnie.
Klawiatura mechaniczna wymaga jednak przyzwyczajenia. Po
pierwsze, jeśli wcześniej korzystaliśmy z klawiatur w laptopach lub modeli
takich jak Razer Deathstalker, większy skok klawiszy początkowo będzie
uciążliwy. Ale tylko początkowo. Wyprofilowanie klawiszy, a w przypadku
przełączników Cherry MX Blue również wyraźny skok w połowie klawisza (klawisz
już wtedy jest uznawany za naciśnięty) sprawiają, że będziemy pisać o wiele
szybciej i popełnimy znacznie mniej błędów.
Przełączniki Blue dobrze nadają się również do grania (chociaż tu prym wiodą przełączniki Red oraz Brown) - umożliwiają znacznie szybszą reakcję na zdarzenia dziejące się na ekranie i równoczesne naciśnięcie wielu klawiszy (tzw. antighosting). Po kilkunastu minutach w Battlefieldzie biegało mi się znacznie lepiej (latanie helikopterem to nadal coś, co przyczynia się do zwiększenia szans przeciwnego teamu na zwycięstwo), a i oddalone od WSAD-u przyciski nie sprawiały takich trudności w trafieniu. Często słucham na komputerze muzyki, korzystając ze Spotify'a. Ogromny plus za to, że obecne w prawym, górnym rogu klawisze multimedialne obsługują i ten program. Dzięki temu nawet podczas grania możemy zmienić piosenkę zmniejszyć głośność.
Tak prezentuje się narzędzie do wyjmowania klawiszy
Inną bardzo fajną opcją jest regulacja podświetlenia - ta opcja powoli przechodzi już do standardu w produktach dla graczy, jednak Corsair zaoferował również ciekawą funkcję - klawisze nie są podświetlone, a dioda pod klawiszem uruchamia się na parę sekund tylko po tym, jak ją naciśniemy. Daje to fajne efekty podczas pisania i zachęca do zwiększania szybkości klikania.
Nie ma jednak produktu bez wad. W tym wypadku jest to
głośność użytkowania. Jeśli uwielbiamy charakterystyczny klik rodem ze starych
klawiatur, będziemy zadowoleni. Jeśli nie – powinniśmy zastanowić się nad
założeniem specjalnych nakładek wyciszających pod klawisze lub kupnem
klawiatury membranowej. Mieszkając sama nie mam żadnego problemu z głośnymi
salwami kliknięć w ciągu nocy, ale jeśli macie innych domowników niż kot, mogą
być oni bardzo niezadowoleni z waszego zakupu. Charakterystyczny dźwięk słychać
nawet podczas noszenia słuchawek.
Jeśli nie przeszkadza wam wspomniany hałas i cena (kosz takiej klawiatury to od 300 do nawet 650 zł), a chcecie mieć długowieczną klawiaturę z charakterystycznym klikiem (poniżej filmik z próbkami dźwiękowymi) i szybkim czasem reakcji - dajcie szansę klawiaturze mechanicznej. Przed zakupem przetestujcie jednak ten typ klawiatury u znajomych lub w jednym ze sklepów komputerowych. Ja po zakupie K70 nie planuję już wracać do klawiatur membranowych :)
